Ως εδώ και μη παρέκει!

Συντάκτης: Δεν υπάρχουν Σχόλια Share:

Έχει καταντήσει γελοίο. Κάθε εβδομάδα, κάθε ματς, τα ίδια. Διαιτητικά λάθη, σφαγές, πέναλτι που δεν δίνονται, γκολ που ακυρώνονται.

Καθρέφτης όλης της χρονιάς όλα όσα έγιναν χθες στην Αθήνα. Άξιζε ο Άρης κάτι παραπάνω χθες απέναντι στην ΑΕΚ. Μπορεί και όχι. Αυτό τι σημαίνει όμως; Θα πρέπει πάντα ένα αποτέλεσμα να… οδηγείται από λάθη των διαιτητών. Και πού να μην υπήρχε και το VAR. Ο Άρης μπορεί να μην ήταν καλός στο πρώτο ημίχρονο, αλλά γκολ δεν θα έτρωγε, αν δεν υπήρχε το πέναλτι του Οντουμπάζιο που ορθώς δόθηκε.

Όμως στο δεύτερο είχε τις στιγμές του κι αυτές του τις στέρησαν δύο Πορτογάλοι. Ένας που σφύριζε το ματς κι ένας που είχε τον έλεγχο του VAR. Διότι κάποια στιγμή θα πρέπει να αποφασίσουν τι ισχύει. Εκτός κι αν υπάρχει κανόνας που λέει ότι άλλα θα σφυρίζονται για άλλους και άλλα για τον Άρη.

Η φάση του Φαμπιάνο. Παρόμοια πριν από μερικά χρόνια στο ντέρμπι ΠΑΟΚ-Άρης στην Τούμπα με τον Μπουσέ. ίδια φάση το Σάββατο στο Βόλος-Παναιτωλικός. Εκεί δόθηκαν πέναλτι. Χθες όχι. Γιατί άραγε; Κι αν εκείνα ήταν πέναλτι, τότε του Άρη γιατί δεν ήταν;

Η ίδια ιστορία, πάντα με το ίδιο θύμα. Φωνάζουν οι Αρειανοί γιατί η ομάδα τους δεν είναι δυνατή στο παρασκήνιο. Μα αυτή είναι η ουσία; Να παίρνει αποτελέσματα έτσι; Ή να μπαίνεις, να παίζεις κι ό,τι προκύψει σε ένα παιχνίδι;

Ο Άρης έχει χάσει ένα σωρό βαθμός από τους διαιτητές. Θα μπορούσε να είναι πολύ ψηλότερα στη βαθμολογία. Αντ’ αυτού, χαμένοι πόντοι και μία εσωστρέφεια που πλανάται πάνω από το κεφάλι της ομάδας. Θα αλλάξει κάτι; Προφανώς όχι, ελάτε τώρα μη μου πείτε ότι δε βλέπετε τι γίνεται.

Και κάτι τελευταίο. Δεν είναι μόνο τι δεν δίνουν οι διαιτητές στον Άρη. Είναι και τι παίρνουν οι υπόλοιποι. Όταν για κάποιος μια φάση είναι… κάτι και για κάποιους άλλους, η ίδια φάση, δεν είναι, τότε είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει ανισονομία. Γι’ αυτό λοιπόν και στο κάδρο μπαίνει πλέον και ο Αυγενάκης…