Η διαχείριση και η πολυτέλεια του να κινείται στο… ρελαντί

Συντάκτης: Share:

Όπως και στο «Καραϊσκάκης» έτσι και στην Τούμπα, τα συγκεκριμένα ματς δεν προσφέρονται για ανάλυση και κριτική.

Ήταν περισσότερο ματς διεκπεραίωσης και για τις δύο ομάδες, με τη διαφορά πως ο ΠΑΟΚ… όφειλε να κλειδώσει τη δεύτερη θέση της βαθμολογίας και να βρει το μομέντουμ του ενόψει του τελικού.

Και κοιτάζοντας την πορεία του ΠΑΟΚ στα playoffs, η μία ανάγνωση λέει πως δεν ήταν η ενδεδειγμένη και η άλλη πως εξασφάλισε -μέσα από τη δική του δουλειά όλο το προηγούμενο διάστημα- την πολυτέλεια να κινείται στο ρελαντί, αντιμετωπίζοντας μία πραγματικότητα των εφτά μέχρι δέκα απουσιών.

Άπαντες μπήκαν στην εξίσωση του Λουτσέσκου προκειμένου να πάρουν ρυθμό ενώ μόνο τυχαία δεν ήταν στραμμένο το βλέμμα του Ρουμάνου πάνω στον Λευτέρη Λύρατζη, ρωτώντας διαρκώς τον Έλληνα οπισθοφύλακα σε τί κατάσταση είναι δεδομένου πως προορίζεται για βασικός στο ΟΑΚΑ.

Το καλύτερο όμως το κράτησαν για το τέλος. Και συγκεκριμένα η Τούμπα, προσφέροντας υπέροχες στιγμές. Στην αυλαία της φετινής σεζόν στο «σπίτι» τους. Αποχαιρετώντας παιδιά που  θα κλείσουν και το κεφάλαιο… ΠΑΟΚ. Παιδιά μίας απόλυτα πετυχημένης παρέας που έγραψαν ιστορία και θα μνημονεύονται για πάντα. Όπως ο Φερνάντο Βαρέλα.

Όσο διστακτικός κι αν έμοιαζε να πλησιάσει και να κοιτάξει τον κόσμο της Τούμπας στα μάτια, τόσο περισσότερο επέμεναν στο όνομά του, θέλοντας να τον φωνάξουν για να τον αποχαιρετήσουν. Δεν έζησαν και λίγα μαζί. Οι περιβόητοι… Invincibles.

Και μετά ήταν ο Πασχαλάκης. Μια κατηγορία από μόνος του. Υπόκλιση στη θύρα 4, βόλτα στη θύρα 1 για επαφή με τον κόσμο. Κι ας πέρασε αυτή η σχέση από σαράντα κύματα. Το φινάλε, το τελευταίο -θεωρητικά- παιχνίδι του στην Τούμπα καθώς το συμβόλαιό του ολοκληρώνεται, συνοδεύτηκε από χειροκρότημα. Όπως ακριβώς τους άρμοζε. Σε μία βραδιά… υπόκλισης στην Τούμπα.